ఫాదర్స్ డే

ఈ రోజు జీవితంలో మొదటిసారిగా "ఫాదర్స్ డే"కి శుభాకాంక్షలు అందుకున్నాను. పొద్దున్న లేవగానే మా పాప తను స్వయంగా చేసిన గిఫ్ట్ కార్డ్ నాకు ఇచ్చి ఒక పెద్ద సర్ప్రయిస్ ఇచ్చింది.

'మగధీర' కష్టాలు

పైన టపా శీర్షిక చూసి ఆ సినిమాలో హీరో పడ్డ కష్టాల గురించి నేనేదో వ్రాస్తున్నానని కాదు. ఆ సినిమా చూడడానికి మేము పడ్డ కష్టాల గురించి ఈ టపా.

అసలు నాకు మొదటి నుంచి కూడా సినిమాలంటే ఆసక్తి ఉంది కాని పిచ్చి మాత్రం లేదు. బాగా క్రేజ్ ఉన్న సినిమాని మొదటిరోజే, వీలుయితే మొదటి ఆటే చూడాలని వేలం వెర్రిగా ఎగబడే టైపు కాదు. పైగా ఒకప్పుడు పెద్దగా కష్టపడకుండా టికెట్స్ దొరికాయని కేవలం రెండంటే రెండే సినిమాలు మొదటి రోజే చూడడం, అవి కాస్తా మన 'లెగ్' మహత్యమో ఏమో కాని బాక్సాఫీసు వద్ద బొక్కాబోర్లా పడ్డాయి. అంచేత అప్పటి నుంచి సిని నిర్మాతల శ్రేయస్సుని దృష్టిలో ఉంచుకొని అప్పటి నుంచి 'మొదటి రోజు ఆట' మానుకున్నాను.

ఇక పొతే ఈ మగధీర సినిమా విషయానికొస్తే, చిత్రం షూటింగ్ జరిగినన్నాల్లు మీడియాలో వచ్చిన కథనాలు చదివి ఈ సినిమాని మొదటి రోజు కాకున్నా తొందరగానే చూడాలని నిశ్చయించుకున్నాను. సినిమా విడుదల అయ్యాక ఇంకా అన్ని సైట్లలో సమీక్షలన్నీ అదరగొట్టే లెవెల్లో ఉండడం చేత ఇంక వెంటనే రంగంలోకి దిగి, ఇద్దరు స్నేహితులను వాళ్ళ కుటుంబాలతో సహా పోగేసి రెండో రోజు మధ్యాన్నం ఆటకి టికెట్స్ బుక్ చేసాము.

ఇక్కడ న్యూజెర్సీలో మేము ఉండే ఏరియాలో థియేటరులు అంతగా బాగుండవు. మా ఇంటికి ఒక ౩ మైళ్ళ దూరములో ఓక్ ట్రి లో ఒక థియేటర్ ఉంది. సాదారణంగా మేము సినిమాలన్నీ అందులోనే చూస్తాము. టికెట్స్ ఈజీగా దొరుకుతాయి. పైగా ఇంటికి చాల దగ్గర, పక్కనే మంచి రెస్టారెంట్లు. హాయిగా తినేసి చక్కగా హాల్లోకి వెళ్ళొచ్చు. కాకపోతే థియేటర్ మాత్రం డొక్కు. అందుకని మా ఇంటికి ఒక ౩౦ మైళ్ళ దూరంలోని ఈస్ట్ విన్డుసార్లోని మల్టిప్లెక్స్ లో ఈ సినిమాకి టికెట్స్ తీసుకున్నాము.

ఇక శనివారం పొద్దున్న తీరిగ్గా లేచి పనులన్నీ చేసుకొని, లంచ్ అయ్యాక రెండు కార్లలో మొత్తం ఆరుగురం సరిగ్గా రెండు గంటలకు బయలు దేరాము. సినిమా ఏమో 3.15 కి. మాములుగా ఐతే 30 నిమిషాలలో అక్కడకి వెళ్ళొచ్చు. కాస్తా ముందుగా వెళ్లి, తీరిగ్గా బండి పార్క్ చేసుకొని, మంచి సీట్లో కూర్చొని(ఎందుకంటే ఇక్కడ మాకు టికెట్స్ మీద సీట్ నెంబర్లు ఉండవు, ఎవరు ముందుగా వస్తే వాళ్లకు మంచి సీట్) సినిమా చూద్దామని అనుకున్నాము.

మాములుగా నేను ఎప్పుడు మా ఇంటి నుంచి అటు వైపు వెళ్ళడానికి రూటు 1 తీసుకుంటాను. కాకపోతే ఆ రోజు నా GPS మాత్రం న్యూజెర్సీ టర్న్ పైక్ మీదుగా తీసుకెళ్ళింది. సరే అలా ఐతే టోల్ రోడ్ కాబట్టి తొందరగా వెళ్ళొచ్చు అని అనుకున్నాను. ఒక పది నిమిషాలు చక్కగా వెళ్ళగానే ఇంక ట్రాఫిక్ జాం మొదలయ్యింది. ఇంక అందులో ఇరుక్కుంటే ముందుకు వేల్లలేము, వెనక్కు రాలేము, పక్కకు జరగలేము. ఆరోజు మా అద్రుష్టం పడిశం పట్టినట్టు పట్టడముతో ఎక్కడి ట్రాఫిక్ అక్కడే ఆగిపోయింది. ఒక పక్క సమయం కావస్తుంది. ఇంక ఆ ట్రాఫిక్ లోనే అలా అలా మెల్లిగా వెళ్లి తర్వాత వచ్చిన ఎక్జిట్ తీసుకొని లోకల్ రోడ్ మీదుగా వెళ్ళేసరికి పుణ్య కాలం కాస్తా అయ్యి సరిగ్గా 4 గంటలకు హాల్లోకి వెళ్ళాము. వెళ్ళేసరికి తెర ముందున్న మొదటి వరుస తప్ప అన్ని సీట్లు నిండిపోయాయి. జీవితములో అలా మొదటి సారిగా ముందు వరుస లో కూర్చొని సినిమా చూసాక తలనొప్పి, మెడ నొప్పి, నడుము నొప్పి పట్టుకున్నాయి. పైగా సినిమా చూసిన ఆనందం అసలు లేకుండా పోయింది. సో కనీసం వచ్చే వీకెండ్ ఆయినా మంచిగా మొదటినుంచి సినిమా చూడాలని అనుకుంటున్నా.

సంస్కారం

సుమారు ఒక సంవత్సరం క్రితం జరిగింది ఈ సంఘటన.

అవి నేను న్యూజెర్సీ లోని ప్లేయిన్సుబోరో అనే ప్రాంతంలో ఉంటూ న్యూయార్క్ లో పని చేస్తున్న రోజులు.ప్రతి రోజు ఇంటి నుండి ఆఫీసుకి బస్సులో వెళ్లి వస్తుండే వాడిని. రోజు ఉదయం మా ఇంటి ముందు బస్ ఎక్కితే న్యూయార్క్ లోని "పోర్ట్ ఆథారిటి"లో దిగే వాడిని. మరల సాయంత్రం అక్కడ బస్ ఎక్కితే ఇంటి ముందు దిగేవాడిని.

ఇక్కడ మన దగ్గరలాగ బస్ నిండా జనం ఎక్కుదామంటే కుదరదు. సరిగ్గా బస్సులో ఎన్ని ఐతే సీట్లు ఉంటాయో సరిగ్గా అంత మందినే అనుమతిస్తారు. పైగా మా రూట్లో రోజుకు కేవలం ౪ అంటే ౪ బస్సులే ఉండేవి. మనం సరిగ్గా సమయానికి బస్సు స్టాప్ కి వచ్చినా కూడా మనం బస్సు ఎక్కుతామో లేదో అని సందేహముగా ఉండేది. సరిగ్గా నా దగ్గరకి లేదా ఒకరిద్దరు నా ముందు ఉండగానే సీట్లు అయిపోయాయని డ్రైవర్ బస్సు తలుపు మూసివేసిన సంఘటనలు కూడా ఉన్నాయి నా అనుభవములో. మనం సమయానికి వచ్చినా కూడా బస్ దొరక్కపోతే మహా చిరాగ్గా ఉండేది.

నేను ఎక్కాల్సిన బస్ అక్కడ 416 గేట్లో వచ్చేది. అదే గేట్లో మా రూట్ బస్ కాకుండా ఇంకో వేరే రూట్ బస్ కూడా వచ్చేది. నా బస్ సాయంత్రం 5:30 కి అయితే వేరే బస్ 5:40 కో 5:45 కో ఉండేది. రెండు బస్సుల జనం ఒకటే లైనులో నిలబడేవారు. ఎవరి బస్సు వస్తే వారు ఆ లైనులో ముందుకు వెళ్లి బస్ ఎక్కేవాళ్ళు. మిగతావారు అలాగే తర్వాతి బస్సుకి ఎదురుచూసేవారు.

ఆ రోజు నేను 5:30 కి బస్సు ఎక్కుదామని వచ్చాను కాని దురద్రుశ్టావశాత్తు సరిగ్గా నా ముందున్న అతను ఎక్కగానే సీట్లు అయిపోయాయి. అప్పుడు డ్రైవర్ అన్నయ్య నన్ను జాలిగ ఒక చూపు చూసి బై చెప్పి వెళ్లి పోయాడు. ఇంకా చేసేదేమీ లేక అలాగే అదే లైనులో నిల్చున్నాను. ఇంకా నా వెనకాల చాల మంది తర్వాతి వేరే రూట్ బస్సు వాళ్ళు ఉన్నారు. పది నిమిషాలు అయ్యాక ఆ బస్సు రాగానే ఇంకా అందరు వరుసగా ఎక్కేసాకా నేను ఒక్కడినే అలాగే బయట లైనులో నిల్చున్నాను నా బస్సు కోసం ఎదురుచూస్తూ.ఇంకా ఆ బస్సు కూడా బయలు దేరడానికి సిద్దంగా ఉంది. డ్రైవరు కూడా ఇంక తలుపు మూసేసాడు. ఇంక ఆ బస్సు వెళ్ళిపోతే మళ్ళీ ఆ రూట్ బస్సు 30 నిమిషాల తర్వాతే...

సరిగ్గా అప్పుడు సుమారు 50 ఏళ్ళు ఉన్న ఒక అమెరికన్ భుజాన పెద్ద సంచితో బస్సు ఎక్కడానికి పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు. నేనేమో కొంచం పక్కన నిలబడి నా బస్సు కోసం ఎదురు చూస్తున్నాను. లైనులో ఎవరు లేకపోవడం, బస్సు ఆల్రెడీ స్టార్ట్ అవటముతో అతను డైరెక్ట్ గా గేట్ తెరుచుకొని బస్ ఎక్కడానికి లోనికి వెళ్ళాడు. గేట్ తెరుచుకొని లోపలికెళ్ళి సరిగ్గా బస్ ఎక్కే సమయానికి అతనికి నేను కనపడ్డాను. అంతే వెంటనే బయటకు వచ్చి "అయాం సారి, మీరు లైనులో ఉన్నారా" అని అడిగాడు. నాకైతే ఒక్క క్షణం ఆశ్చర్యం వేసింది. "లేదండి, నేను వేరే బస్ కోసం ఎదురుచూస్తున్నా" అని చెప్పటముతో కృతఙ్ఞతలు చెప్పి అతను వెళ్లి బస్సులో కూర్చున్నాడు.

నాకైతే నిజంగా అప్పుడు భలే ముచ్చటేసింది. అంత కష్టపడి పరిగెత్తుకుంటూ, ఆయాసముతో వచ్చి కూడా, బస్సు బయలుదేరడానికి సిద్ధంగా ఉందని తెలిసి కూడా, పైగా తర్వాతి బస్సు మళ్ళా అరగంట వరకు లేదని తెలిసి కూడా నన్ను చూసి నేను లైనులో ఉన్నానేమో అని బయటకి వచ్చి నన్ను అడిగాడంటే అతని పద్ధతికి, సంస్కారానికి నాకు భలే ఆశ్చర్యం, ఆనందం ఇలా అన్ని అనుభూతులు ఒకేసారి కలిగాయి. అప్పుడు నాకు మన వాళ్ళు మన దేశములో బస్సు స్తాండుల్లో, రైల్వే స్తేషాన్లల్లో చేసే హడావుడి, తొక్కిసలాట, పక్క వాడిని తోసేసి ఎక్కే విధానం అన్ని గుర్తుకు వచ్చాయి. బాధపడాల్సిన విషయం ఏంటంటే ఎలాగు అందరికి చోటు దొరుకుతుందని తెలిసిన కూడా, ఆడవాళ్ళూ, పిల్లలు, వృద్దులు ఉన్నాకూడా మన వాళ్ళు అంత ఓపికగా, చక్కగా వరుసలో నిల్చొని వెళ్ళడం చాల అరుదు.

అమెరికా జీవితం

అమెరికా జీవితం గురించి నాకు కలిగిన అభిప్రాయం.

ఇక్కడ అమెరికాలో మనకు సెల్ఫోన్,కార్,ఇంటర్నెట్ ఎంతగా అవసరమో మూడు వాక్యాల్లో నా ఫీలింగ్.

1. సెల్ఫోన్ లేదు అంటే మన పరిస్థితి మూగ,చెవిటి లాంటిది.
2. కార్ లేదు అంటే మన పరిస్థితి వికలాంగుల పరిస్థితే.
3. ఇంక చివరగా ఇంటర్నెట్ లేదు అంటే మనం గుడ్డీ వాళ్ళ కిందే లెక్క.

నేను ఇక్కడకి వచ్చి ఇప్పటికి దాదాపు నెల రోజులు కావొస్తుంది. నాకు పైన చెప్పిన వేవి లేవు. ఈ నెల రోజుల్లో నేను అనుభవించిన కష్టాలు నాకు ఈ ఫీలింగ్ కలిగించాయి.

'టిప్పు ' సుల్తాన్

మొన్న పొయిన ఆదివారం మా కంపనీ ప్రెసిడెంట్ మా గెస్ట్ హౌస్ కి వచ్చిన సంధర్భంగా రూంలో ఒక చిన్న పార్టీ ఏర్పాటు చేసుకున్నాము. సరే పార్టీ కదా ఎవరికి ఇష్టం వచ్చినది వారు త్రాగుతున్నారు, తింటున్నారు. ఇంతలో మా వాడు ఒకడికి వెజిటేరియన్ పిజ్జా తినాలనిపించింది. షాప్ కి వెళ్లి కొనుక్కురావలంటే సమయం రాత్రి 10.00 అవుతుంది. పైగా మా వాళ్లకి ఎవరికి ఇక్కడి అమెరికా డ్రయివింగ్ లైసెన్స్ లేదు. సరేలే ఆన్లయిన్లో ఆర్డర్ ఇద్దాము లెమ్మని www.pizzahut.com సైట్ కి వెళ్లి ఒక 2 వెజ్ పిజ్జాలు ఆర్డర్ ఇచ్చాము. వాడు సైట్ లో డెలివరీ టైం 30 నిమిషాలు అని ఇచ్చాడు. సరేలే ఇక చేసేదేముంది అని అలాగే పార్టీ ఎంజాయ్ చేస్తూ పిజ్జా కోసం ఎదురు చూస్తున్నాము.

చెప్పొద్దు, నిజంగా ఇక్కడ టైం అంటే టైమె. సరిగ్గా 30 నిమిషాలు అయ్యాయొ లేదొ టింగ్ టింగ్ మని మా డోర్ బెల్ మోగింది. డోర్ తెరవగానె ఎదురుగా పిజ్జాహట్ డెలివరి బాయ్ పిజ్జాలు నీట్ గా ప్యాక్ చేసుకోని వచ్చాడు. ఆహా, ఏమి సమయపాలన అనుకుంటు వాడి దగ్గర నుంచి పిజ్జాలు తీసుకోని బిల్ తీసుకున్నాను. బిల్ల్ చూస్తే 31డాలర్స్ 50సెంట్స్ అయింది. నా దగ్గర చూస్తే సరిపొయే చిల్లర లేదు. ఆహ వీడు సరిగ్గా సమయానికి తెచ్చాడు. పాపం వీడికి ఒక 1-2 డాలర్స్ అయినా టిప్ ఇవ్వాలి అని అనుకుంటు రెండు 20 డాలర్ నోట్లు వాడికి ఇచ్చాను. ఇలా డబ్బులు ఇచ్చానో లేదో అలా వాటిని జేబులో పెట్టుకుంటు "థాంక్యూ సర్" అని వెళ్లిపోయాడు. చెప్పొద్దు నాకు అసలు నొటమ్మట మాట రాలెదు. వెదవ 31.5డాలర్స్ కి 8.5డాలర్స్ టిప్ తీసుకున్నాడు. అంటే దాదాపు 26% అన్నమాట.

తర్వాత మా ఫ్రెండ్ చెప్పాడు, ఇక్కడ మనం ఏమి సెపరేట్గా టిప్ ఇవ్వాల్సిన అవసరం ఉండదు. మనం ఇచ్చిన డబ్బులు టిప్ తో కలిపే ఇచ్చామనుకుంటారు అని. ఒకవేళ మనం చిల్లర లేక ఎక్కువ డబ్బులు ఇవ్వాల్సి వస్తే ఇచ్చెముందే చెప్పాలంట ఎంత తీసుకోవాలో అని. మొత్తానికి ఎలా అయితేనేమి ఆ రోజు నా ప్రమేయం లేకుండానే టిప్పు సుల్తాన్ అయిపొయాను.

మదర్స్ డే

ముందుగా ఈ రోజు మదర్స్ డే సందర్భంగా ప్రపంచంలోని అమ్మలందరికి "ఎ వెరీ వెరీ హ్యపీ మదర్స్ డే".

"అమ్మ" - నాకు తెలిసి ఈ స్రుష్టిలో అమ్మ కన్న గొప్పది ఇంకేమి లేదు. అమ్మే లేకపోతే మనమెవరమూ లేము. మనల్ని నవమాసాలు మోసి, పురుటి నొప్పులు భరించి కని, మనల్ని కంటికి రెప్పలాగా కాపాడి, మన ఆలనా పాలనా చూసి, పెంచి పెద్ద చేస్తుంది. మరి అలాంటి అమ్మకి మనం ఏమి చేసినా తక్కువే.

ఒక విషయంలో మాత్రం నేను లక్కీ అని భావిస్తా. అదేంటంటే చిన్నప్పటి నుంచి కూడా నేను అమ్మని విడిచి ఉన్నది చాలా తక్కువ. చిన్నప్పుడు 10వ తరగతిలో ఒక సంవత్సరం మాత్రం హస్టల్లో ఉన్నాను. అదొక్కటే నేను అమ్మని విడిచి చాలా రోజులు ఉన్నది. తర్వాత పాలిటెక్నిక్ కోసం హైదరాబాద్లో 3 సంవత్సరాలు హస్టల్లో ఉన్నాను కాని ప్రతి శని, ఆది వారాలు తప్పకుండా ఇంటికి వెళ్లేవాడిని. అప్పట్లో మేము నల్లగొండ జిల్లా "ఆలేరు"లో ఉండేవాళ్లం. అది హైదరాబాద్ కి జస్ట్ 70కి.మీ. మాత్రమే. నాన్నగారు రైల్వేలో పనిచేస్తుండడం చేత నాకు అప్పట్లో ఫ్రీ రైల్వే పాస్ ఉండేడిది. అందుకని నాకు అప్పట్లో ఇంటికి దూరంగా ఉన్నాను అనే బెంగ ఉండేది కాదు. కాని పోయినేడాది అమెరికా వెళ్లినప్పుడు మాత్రం అమ్మని, అమ్మ చేతి వంటని చాలా మిస్ అయ్యాను. దాని మీద వ్రాసిన టపా కోసం ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.

పాపం మా చిన్న తమ్ముడు మాత్రం ఈ విషయంలో నాకు పూర్తిగా వ్యతిరేకం. వాడు ఇప్పటికి దాదాపు 10 సంవత్సరాలుగా చదువు, ఉద్యోగ నిమిత్తం ఇంటికి దూరంగా ఉంటున్నాడు. వాడి ఉద్యోగం కూడా ఇప్పుడు గుజరాత్ లోని వడొదరలో. మేము ఎప్పుడు మాట్లాడుకున్నా వాడు తప్పకుండా అనే మాట ఒకటి ఏంటంటే "నువ్వు నిజంగా చాలా లక్కీ, ఎప్పుడూ అమ్మ దగ్గరే ఉంటావు" అని.

అమ్మ గురించి ఎక్కడో చదివిన ఈ వాక్యం నాకు ఎంతో ఇష్టం.

"దేవుడు ప్రతి చోట తను ఉండడం సాధ్యం కాక అమ్మను స్రుష్టించాడు" నిజంగా నిజం కదూ ఈ మాట.

వానా వానా వందనం!!!

ఈ మధ్య రాష్త్రంలో గత వారం, పది రోజులుగా ప్రతిరోజు వర్షం వస్తుంది. ఇలా వర్షం వస్తే మనకు బాగానే ఉంటుంది కాని పాపం రైతులకే ఈ అకాల వర్షాల వల్ల పంటలు నాశనం అయిపొతున్నాయి. సరిగ్గా పొద్దున్నే ఆఫీస్ కి వెళ్లే టైంకి వాన మొదలయ్యింది అంటే ఇంక ఆ రోజు ఆఫీస్ కి వెళ్లాలనిపించదు. హాయిగా ఆ రోజుకి ముసుగు తన్ని పడుకుంటే బాగుండు అని అనిపిస్తుంది. చిన్నప్పుడు ఇలా ఆకస్మిక వర్షం వస్తే ఎంచక్కా ఆ రోజుకి స్కూల్/కాలేజికి డుమ్మా కొట్టేసేవాడిని. కాని ఇలా ఎప్పుడు అంటే అప్పుడు ఆఫీస్ కి డుమ్మా కొట్టేస్తే జీతంలో తెగ్గోస్తాడు లేదంటే మనకే శాశ్వతముగా డుమ్మా కొట్టే ప్రమాదం ఉంది.

అప్పుడప్పుడు నాకు ఈ వర్షానికి, నా బండి కి ఏమైనా సంబంధం ఉందా అని అనిపిస్తుంది. అసలే నా బైక్ ఎప్పుడూ మట్టి కొట్టుకుపొయి, బురద మరకలతో ఉంటుంది. ఛా..ఇలా అయితే బాగుండదు, మనం అయితే రోజూ సుబ్బరంగా తయారవుతాము కదా కాబట్టి మన బండి కూడా మన లాగే నీట్ గా ఉండాలి అని ఒకరోజు డిసైడ్ అయిపొయి ఆ రోజు బండి ప్రక్షాళనా కార్యక్రమం మొదలెడతాను. ఒక 30 నిమిషాలు చచ్చి చెడి మొత్తానికి బండిని కొత్త దానిలాగా, చూడగానే ముద్దొచ్చేలా తయారుచేస్తాను. అదేంటో తెలీదు అప్పుడు మాత్రం మన మీద మనకే ఒక విధమైన ఫీలింగ్ కలుగుతుంది.

సరే మొత్తానికి బండి శుభ్రంగా అయ్యింది, ఇంక ఎప్పుడు దీనిని ఇలాగే మైంటైన్ చేయాలి అని అనుకుంటాను. సరే దానిని బయటకి తీసి అలా ఆఫీస్ కో లేక మార్కెట్ కో వెళ్తాను. అదేంటో అప్పటి వరకు కూడా పెళ పెళ ఎండ కాస్తున్నా కూడా సడెన్ గా వాతావరణం మారిపొయి టపటపమని వర్షం మొదలవుతుంది. సరిగ్గా అలా ఓ 10-15 నిమిషాలు పడ్డాకా, నా బండి మొత్తం మళ్లా ఎప్పట్లాగా బురద కొట్టుకుపోయాకా ఆగిపొతుంది. ఇంక అప్పుడు చూడాలి నా పరిస్తితి. నా మీద నాకే చిరాకొచ్చేస్తుంది.

ఏంటో ఎప్పుడు బండి కడిగినా కూడా వర్షం వచ్చేస్తుంది. ఈ సారి అలా చేయకూడదనుకోని దానిని అలాగే వదిలేస్తాను. అప్పుడు ఎన్నాళ్లయినా నా బండి అలాగే ఉంటుంది, వర్షం మాత్రం రాదు. అలా ఆ బురద, మట్టి ఉన్న బండినే తోలుతుంటాను. ఇంట్లో వాళ్లు చూసి చూసి "ఏంట్రా, బండి చూడు ఎలా తగలడిందో, కాస్తా వళ్లు వంచి దానిని కడుగుకోవచ్చు కదా" అని నాలుగు అక్షింతలు వేస్తారు. అప్పుడు మళ్లా ఒకరోజు రెచ్చిపోయి దానిని సుబ్బరంగా కడిగి పెళ్లి కూతురులా ముస్తాబు చేస్తాను, ఆ రోజో లేదా మరుసటి రోజో వర్షం తప్పకుండా వస్తుంది. ఇదంతా ఓ సైకిల్ లాగా ఎప్పుడూ జరుగుతూనే వుంటుంది.

అమ్మ చేతి వంట

నాకు తెలిసి ఈ స్రుష్ఠిలో అన్నింటికన్నా రుచికరమైన పధార్థం ఏంటంటే "అమ్మ చేతి వంట". మిగతా వారి సంగతి ఏమో కాని నాకైతే అమ్మ చేతి వంటకి సాటి ఏదీ రాదు. నా చిన్నప్పుడు అమ్మ నాకు అన్నం, పెరుగు, చింతకాయ పచ్చడి కలిపి ఇస్తే ఎంతో ఇష్టంగా తినేవాడిని. కాని అవే అయిటంస్ నేను కలుపుకొని తింటే అంత రుచిగా అనిపించేది కాదు. అప్పట్లొ నేను బాగా ఆలోచించేవాడిని ఏంటబ్బ ఇందులోని గమ్మత్తు, సేం అయిటంస్ అమ్మ కలిపి పెడితే ఎంతో రుచిగా వున్నాయి, కాని నేను కలుపుకొని తింటే మాత్రం అంత రుచిగా లేవు. అదే మరి అమ్మ చేతి మహత్యం అంటే....

మనం ఎప్పుడూ ఇంట్లోనే వుంటూ అమ్మ చేతి వంట తింటుంటే మనకు దాని విలువ తెలీదు. ఎప్పుడైతే మనం ఇంటికి దూరంగా వుంటామో అప్పుడు తెలుస్తుంది. ఇదే అనుభవం నాకు ఎదురయింది, అందుకనే స్వానుభవంతో చెప్తున్నాను.

నేను చిన్నప్పటి నుంచి వంటరిగా వున్నది లేదు. నా చదువులు అన్ని మా స్వంత ఊరిలోనే అయ్యాయి. మధ్యలొ ఒక 3 సం.లు మాత్రం హాస్టల్లో ఉండి చదువుకున్నాను. అందుకని ఎప్పుడూ నాకు వంట చేసుకొని తినే బాధ రాలేదు. కాని పోయినేడాది ఆఫీస్ పని మీద ఒక 2 నెలలు అమెరికా వెళ్లినప్పుడు తెలిసింది అమ్మ చేతి వంట విలువేంటో.

నేను అమెరికా వెళ్లక ముందు వరకు కూడా ఎప్పుడూ మ్యాగీ తిన్నది లేదు. నాకు మన సంప్రదాయ టిఫిన్స్ అయిన ఉప్మా, ఇడ్లీ, వడ ఇవే బాగా నచ్చుతాయి. కాని బర్గర్స్, పిజ్జాస్, మ్యాగీస్ ఇలాంటివి అస్సలు ఇష్టం ఉండవు. మా వాళ్లంతా వండుకోవడం సులువు అని చెప్పి ఒక డజన్ మ్యాగీ పాకెట్స్ నా లగేజ్ లో పెట్టారు. మా అద్రుష్టం కొద్దీ మా హొటల్ పక్కనే మెక్ డోనాల్డ్స్ వుంది. సో అక్కడికి వెల్లగానే మొదటి వారం రోజులు మెక్ డోనాల్డ్స్ లోనే తినేవాళ్లం. అలా ఒక వారం రోజులు తినే సరికి అది కాస్తా మొహం మొత్తింది. ఇంక అప్పుడు మనం వంట చేసుకొని తినాలి అని డిసైడ్ అయ్యాను. అసలు అమెరికా లో వంట చేసుకుందామనే నాకు ఇష్టమైన కూరలు, పప్పులు అన్ని ఇంట్లో వాళ్లతో ఎలా చేయాలో రాయించి మరీ తీసుకెల్లాను ఒక వంటల పుస్తకం.

సరే ఫ్రెష్ గా వారం మొదటి నుంచి మొదలుపెడదామని సోమవారం ఉదయం పొద్దున్నే మ్యాగీ చేసాను. జస్ట్ దాని మీద ఉన్న సూచనలు చదవడం, చేయడం అంతే. చాలా సులువుగా అనిపించింది. అదే మొదటిసారి నేను మ్యాగీ చేయడం, తినడం. అంతకు ముందు రాత్రి సరిగ్గా తిని వుండక పొవడం, పైగా అది మన స్వయం పాకం కావడం, మొదటిసారి ఆ రుచి చూడ్డంతో తినగానే బాగానే అనిపించింది. ఇదేదో బాగుంది కదా అని మొత్తం లాగించేసాను. అప్పుడు దాని రుచి నచ్చింది, సరే ఇదేదో సులువుగా వుంది చేయడం, మధ్యాహ్నం కూడ దీనితోనె కానిచ్చేద్దాం అని రెచ్చిపోయి ఇంకో ప్యాకెట్ మ్యాగీ మళ్లా అప్పుడు వండాను. అలా వండి దానిని నా టిఫిన్ బాక్స్ లొ సర్ది దానినే స్టయిల్ గా ఆఫీస్ కి తీసుకెళ్లాను.

సరే ఇంక మధ్యాహ్నం లంచ్ సమయం అయింది. మన స్వయం పాకం మన దగ్గర వుంది కదా, ఇంక కాంటీన్ కి వెల్లడం ఎందుకు దండగ అని, ఆఫీస్ కిచెన్ లోకి వెళ్లి ఒక కోక్ తెచ్చుకున్నాను. అక్కడే సీట్ లోనే కూర్చోని మ్యాగీ విత్ కోక్ లాగించ్చేద్దాం అని నా టిఫిన్ బాక్స్ మూత తెరిచాను. ఇంకేముంది ఆ మ్యాగీ కాస్తా గట్టిగా అయింది. ఇంక అప్పుడు వేరే దారి లేదు, చచ్చినట్టు అదే తినాల్సిందే. అప్పుడు నా బాధలు ఇంక ఆ భగవంతుడికే తెలియాలి. కొద్ది కొద్దిగా దానిలో నీళ్లు పోసుకుంటూ, ముద్ద ముద్దకు కోక్ తాగుతూ బలవంతంగా మ్యాగీ మొత్తం తినేసాను. అప్పుడు నిజంగా అనిపించింది "అబ్బా, ఎందుకు వచ్చామురా బాబు ఇక్కడికి" అని. ఆ దెబ్బతో మళ్లీ మ్యాగీ అంటేనే విరక్తి వచ్చేసింది. ఆఫ్ కోర్స్ తర్వాత కొన్ని సార్లు తప్పని సరి పరిస్తితుల్లో మ్యాగీ తిన్నాను, తింటున్నాను కూడా.

మొత్తానికి అలా అమెరికా అనుభవాలతో ఏదో కొద్దిగా వంట అదీ నేర్చుకున్నాను. ఇప్పుడు నేను వంట బ్రహ్మండంగా చేయలేకపోయినా చెత్తగా మాత్రం చేయను. కాని నాకు వీలు ఉన్నంతవరకు అమ్మ చేతి వంట తినడానికే ప్రయత్నిస్తాను.